Mógłbym mieć plany, mógłbym mieć ambicje,
ale wiem, że zniszczą je wszechwładne koalicje
panów, co z wyboru dostali się na Wiejską
i reprezentują oligarchię wielkomiejską.

W ich oczach jestem nikim, jestem tylko pionkiem,
głosem do urny oddanym, ale nie ich klubów członkiem.
Oni z podniesionym czołem, ja ze spuszczoną głową,
dla mnie za wysokie progi - łatwo zawadzić nogą.

Ale te nogi przeszły niejedną ścieżkę trudną,
nie raz ciągle pod górkę, nie raz wdepnęły w gówno.
Widzę błędy i problemy, do wielu się przyznaję,
co nie oznacza wcale, że rozwiązać je potrafię.

Mimo wszystko ciągle naprzód, ciągle dalej i wytrwale,
ciągle szukam miejsca w świecie, tak łatwo się nie poddaję.
Słucham dobrych rad przyjaciół, słucham troskliwej rodziny,
w gruncie rzeczy tylko oni nie chcą wpuścić mnie w maliny.

Inni lubią słodzić, się przechwalać, dużo gadać,
żeby w towarzystwie ziomków dobrą gębę sobie nadać.
Ja nie patrzę na opinie, co i tak są subiektywne,
robię swoje, ufam ludziom - chociaż trochę to naiwne.

Zaufanie, szczerość, prawda - na tym buduję relacje,
choć nie zawsze to wychodzi, jednak zawsze daję szansę.
Coś się kończy, coś zaczyna - jest początek, jest i finał,
ja nie będę brnął w kłopoty, kiedy ktoś zbytnio przegina.

Niech nie dziwi cię, człowieku, gdy nić znajomości pęknie,
jeśli kłamiesz, siejesz plotki - każdy w końcu za to beknie.
Ja nie wnikam, kto za młodu uczył cię takich nawyków,
jednak z takim nastawieniem pasujesz do polityków.

włosy blond
wzniosłe czoło
śmiałe oczy
zgrabny nos
rozchylone wargi
poznaję twoją postać
w teatrze zwanym życiem
rozpustnie wystawiane
na widok publiczny

wszystko inne jakby
zakryte szat kurtyną
pierwszy akt, odsłonięcie
oglądam z tchem zapartym
nie mogę się napatrzeć
taka dumna sztuka

pokaż, co potrafisz
pełno cię na scenie
pełno w mojej głowie
czekam cierpliwie na coś
co do mnie powiesz
co dla mnie zrobisz

biało przed oczami
jesteś blada jak papier
niezapisana carte blanche
zapełniam próżną przestrzeń
palcem kreślę znaki
brudne myśli, słowa
bierzesz je na siebie
przychylnym uśmiechem
przybliżam się powoli
przeczuwam apogeum
sztuka trwa, idźmy dalej
odkrywam jej logikę

pokaż, co potrafisz
niech się gnie twoje ciało
niech osiąga szczyty
dyszy z wyczerpania
oby dotrwało do końca
dramatu życia końca

kiedy koniec
kiedy minie sztuka
nadejdzie katharsis
oczyści myśli, słowa
wybieli wszystkie dzieła
podzieli wersy białe
podzieli czy połączy
sekretna to logika

(= special for Agg =)

myślę o czasie minionym, o chwilach schwyconych
w sidłach pamięci miotają się wspomnienia
wiele momentów uszło uwadze, wiele przemknęło
między palcami zostały ślady tamtych dni
narysowanych linii na dłoni, między palcami
krople wody szybko zlatują tymi ścieżkami

rozmyte kolory, zamazane twarze zastygły
w lodowatym spojrzeniu albo ciepłym uśmiechu
poznaję przyjaciół, podejrzewam wrogów
nic na pewno, co najwyżej zmysły i umysł
doświadczenie uczy, rozum podpowiada
echem odbijają się nauki z przeszłości

ufaj, lecz patrz, komu zaufać można
nadzieja zawieść nie może, a miłość
wszystko znosi, wszystkiemu wierzy
zaś wiara czyni cuda, przenosi góry
wszystko znosi, wszystko przetrzyma
w spiekocie dnia, w szarym pyle dróg
trzeba iść naprzód, nie oglądać się wstecz
co było, minęło, nie wpisuje się w rejestr

a jednak myślę, o tamtych minionych
godzinach straconych w pętli czasu
zapisanych wyblakłym atramentem
zeszyty leżakują spakowane do pudeł
pocztówki kleją się jeszcze do ściany
bilingi zdradzają nawiązane kontakty

dziękować czy żałować, nie wiem
do prawdy dojdę w innym czasie
zapewne w przyszłym, doprawdy
powzięte postanowienia i plany
będą realizować się zawzięcie
teraz tkwię w czasie przeszłym.

jestem sam
gdzie mój świat
wracam tam

szepcze wiatr
skąd przychodzi
dokąd podąża
nie wie nikt

szeleszczą liście
spieszą samochody
gdzieś w oknach światła
świecą słupy uliczne
nikt mnie nie widzi
nikt nie zatrzyma

w moich uszach szum
wyraźnie słyszę
obojętnie mijany
jak jakaś rzecz
bez znaczenia
bez istnienia

jednak jestem
pełen obaw
czy do celu dotrę
spocone dłonie
słone czoło
łzawe oczy
stopy zmęczone
idę sam, do celu

tak, nie ma nikogo
kto byłby przyjacielem
i nie brzmiałby złowrogo
w dżungli miasta
pod pnączami przewodów
jestem sam

skazany na siebie
pod wielkim dachem nieba
szukam ciebie wśród gwiazd
może lśnisz właśnie tam
promienie odbite od ciał
obcych dla mnie
dalekich ode mnie
dalekich od Ziemi

wśród szarych kamienic
odrobina nadziei
szukam jej w zieleni
tam się chowam
i w górę spoglądam
nieosiągalne niebo
przyciąga blaskiem

jeśli tylko możesz
daj mi tylko odrobinę
wiary, nadziei

trudne chwile teraz
tego  t y l k o  pragnę
mieć blisko ciebie
być blisko siebie
i kochać...

gdzie cię odnaleźć? 

usłyszałem powitanie po drugiej stronie
kilka zdań mimochodem rzuconych do mnie
zapisały się wybiórczo na twardej pamięci
zachowały głównie te, które mogą zachęcić

milczenie wkradło się między nas nieproszone
niechciane, niezręczne, a jednak obecne
w głowie słowa szukały dobrego złożenia
a zostały tylko niedopowiedzenia

nadstawiałem uszu, by szmer chociaż usłyszeć
gdy usta otworzysz, zaczniesz wreszcie krzyczeć
myśli bowiem skrywane z siłą wybuchają
rozpruwają ciszę, pustkę rozrywają

czekałem, błagałem, by coś się zmieniło
przestrzeń niewzruszona utkwiła w niemocy
noc - nieporuszona, nic nas nie olśniło
tylko księżyc za oknem drgał w cieniu nocy

gdy w zwątpieniu leżałem wszelką tracąc nadzieję
usłyszałem bicie serca - moich uczuć brzmienie
myśl się wkradła, że namiętność trudno ująć w słowa
i wewnętrzne poruszenia równie trudno oddać

więc poddałem się tej ciszy z ufnym nastawieniem
jak wojownik, gdy wydaje swe ostatnie tchnienie
licząc, że po tamtej stronie znajdzie dopełnienie

Julian Tuwim